دنیا رُ چیزی جُز سگِ چوپان نمیبینم
دنیا رُ چیزی جُز سگِ چوپان نمیبینم
دنیا مگه اندازه ی غم هامو میدونه؟
بیچاره میخاد من رو از غربت بترسونه….
تنهایی ،تنها چشمه ای تو عمقِ دریامه
دنیا خودش بازیچه یِ کوچیکِ دنیامه….
سختی بِدِه،نعمت بگیره،رفتنی میشه
هرچی قناعت میکنه،قلبم غنی میشه…
من کهکشونِ راهِ شیری تو دلم دارم
قالیچه یِ زردِ حصیری تو دلم دارم…
از وقتی قلبم،خونه یِ زخمایِ دنیا شد
چشمام اتاقِ بازیِ موجایِ دریا شد….
من پشتِ پلکام آسمونا رو به صف کردم
دنیارو زیرِ پایِ تنهاییم تلف کردم…
با وزنه یِ سنگینِ صبرم،دنیا همکُف نیست
دنیا گذرگاهِ برام جایِ توقُّف نیست….
آزادم و آزادگی استادِ من بوده
حرفایِ استادم همیشه یادِ من بوده….
من گلّه دارِ،رنج و صبر و زجر و تسکینم
دنیا رُ چیزی جُز سگِ چوپان نمیبینم….
vahidnouritaft
رسول جانِ آدینه☃️👏🌹
وحیدی(سورمه)
آقای آدینه‌ی گرامی، ترانه‌تان سرشار از تصویرسازی‌های متفاوت و نگاه شخصی به مفهوم رنج و تنهایی است. ترکیب‌هایی مثل «کهکشونِ راهِ شیری تو دلم»، «چشمام اتاقِ بازیِ موجایِ دریا شد» و به‌خصوص «با وزنه‌ی سنگینِ صبرم، دنیا همکُف نیست» نشان می‌دهند که جهان ترانه برای شما فقط روایتِ درد نیست، بلکه تبدیلِ رنج به صبر، قناعت و آزادگی است. پایان‌بندی هم جسورانه و متفاوت است؛ تشبیه دنیا به «سگِ چوپان» تصویر تندی می‌سازد که با روحیه‌ی سرکش و آزاد ترانه هماهنگ است. در مجموع، اثری با زبان تصویری، جهان‌بینی مشخص و امضای شخصی که خواننده را وادار می‌کند بعضی مصرع‌ها را دوباره بخواند. قلمتان مانا و دلتان روشن 🌹
_mannan_akbari
👏🏻👏🏻
AdeleMahalati
درود جناب آدینه ،این (منِ قوی )در شعرتون رو دوست داشتم.قلمتون جاودان
آزاده ربانی
درود برشما جناب آدینه ی عزیز کار زیباتون رو خوندم اثرتون قابل تأمل و دارای جهان شخصی است؛ با چند تصویر بسیار خوب و قابلیت اجرایی مناسب. بیت نخستین خوب وارد موضوع شده همین که از سختی به مقاومت رسیدن رو نشون میدین بسیار جالب توجه و اثربخش بود برای من سختی بِدِه،نعمت بگیره،رفتنی میشه هرچی قناعت میکنه،قلبم غنی میشه… خیلی اینو پسندیدم با وزنه یِ سنگینِ صبرم،دنیا همکُف نیست دنیا گذرگاهِ برام جایِ توقُّف نیست…. اینم همینطور در کل بسیار خوب ولایک تقدیمتون
ترانه همدست
چهار پاره