فصل بی صدا
وقتی از غم تو گفتن
سهم ِفصل ِ بی صدا شد
هر نفس داغ ِ دل ِ ما
کهنه زخم ِ بی دوا شد
وقتی آوار ملامت
رو سر ِ ترانه ها ریخت
این خرابه ی دل از شرم
به لب ِ بهانه آویخت
نعره ی فانوس حسرت
شعله خیز در معرض باد
دست و پنجه نرم میکرد
با سیاهی ؛ نسل ِفریاد
برگریزان ِ گلایه
در خزان ِ بی تغزل
بار سنگین ِ روایت
روی ِ دوش ِ خسته ی گل
نه فراموشی ِ اندوه
نه تن ِ فرسوده ی صبر
بغض فریاد پر ازخشم
بر کبود ِ دامن ِ ابر
تا رسد گام صدایی
تا طنین ِ آرزوها !
تا بلندای حضوری
بر فراز ِ جست و جوها
تا به سبز ِ دامن دشت
خاک ِ حاصلخیز فردا
فرصتی باید؛ و
اینک
رَستَن از بَند ؛ رُستن از آه