هَمچو بِرکِه بی تَلاطُم
دَر حِصارِ عادَتی چَند

کو نَسیم ِ آرزویی
تا که بُگریزَم از این بَند

کو فَریب ِ دِلفَریبی
کو دِلاویز ِ بَهانه

تا سُراغ از من بگیرد
لَحن ِ عُریان ِ تَرانه

کجاست ساز ِ تو
که سَردَهم آواز

بزن زَخمِه ای
که جان کُنَد پرواز

هَوَس پاره ای
چُنان مهِ روشن

نِشینَد به دل
بَرَد مَرا تا مَن

برسانَد مرا به دیارِ دلم
برهانَد زِ رنج ِ آب و گِلَم
بنشانَد مرا به مَعبَدِ جان
بِرَهَد خاطِرم از این و از آن

بِزَن کین دلم
دَلیرِ دَردِ جان کُنی
بِزَن نَغمه ای
که رازِ دل عیان کُنی
بزن زخمه ای
به تار و دل بِبَر زِ من
نَمانَد دِگَر
اثر زتارو پود تن

بسوزان مرا ز شعله های بی اَمان
به آن سوزِ دل بَرآمده زِ عُمقِ جان
به تاری فِکَن شَرر به شامِ تارِ من
که روشن شود زنغمه ای جهانِ من
بزن زخمه ای
مرا رسان به شهر ِ نور
که جان بشکُفَد
ز تابش ِ نوای ِ شور