بنام حضرت عشق،،،که زیر سقف کبود
نشسته رو نوکِ کوه،،،،نگاهمون بکنه…..
که با یه وعده ی خوب،،،،،به اسم حال قشنگ
به هر طرف بکشه،،،،سیاهمون بکنه…….

به نامِ دردِ فراق،،،،،که استخون شکنه
که زنده میکنه تا،،،،،،دوباره هم بُکُشه…..
یه جایی خنده اگه،،،،،،بگیره دستت و باز
برایِ اینه فقط،،،،،،،بیاره غم بُکُشه….

بنام اشکِ شب و……بیاد صورتِ خیس
به یاد کوچه ی تر،بنام ابرِ بهار
بیاد خنده یِ اون،،،،،که دیگه پیشِِ تو نیست
یا من رو دیگه ببر،یا اون رو دیگه بیار….

«بنام تُ خدا که توو،،،،،،دلِ شکسته خونته
بنامِ تُ که هر طرف،،،،،جهان پر از نشونته
به سمتِ مقصدش به من،،،،،یه راهی و نشون بده
بجایِ اینهمه قفس،،،،،،،،،یه ذرّه آسمون بده»

به سر سلامتیه،،،،کسی که عمریه تو
مسیرِ یکطرفه ست،،،به مقصدش نرسید
به سر سلامتیه،تنی که زخمِ همه ش
ولی به هیچ کسی تو،،،جهان بدش نرسید….

بخون بنامِ سکوت،،،،،،بخون بنامِ دلی
که جایِ دفن غم و،،،،،مزاری از گله هاست
باید ادامه بدی،،،،،که پایه هایِ جهان
بنامِ عشقِ ولی،،،،به کامِ فاصله هاست

«بنام تُ خدا که تو،،،،،،دلِ شکسته خونته
بنامِ تُ که هر طرف،،،،،جهان پر از نشونته
به سمتِ مقصدش به من،،،،،یه راهی و نشون بده
بجایِ اینهمه قفس،،،،،،،،،یه ذرّه آسمون بده»