دنیا مگه اندازه ی غم هامو میدونه؟
بیچاره میخاد من رو از غربت بترسونه….
تنهایی ،تنها چشمه ای تو عمقِ دریامه
دنیا خودش بازیچه یِ کوچیکِ دنیامه….
سختی بِدِه،نعمت بگیره،رفتنی میشه
هرچی قناعت میکنه،قلبم غنی میشه…
من کهکشونِ راهِ شیری تو دلم دارم
قالیچه یِ زردِ حصیری تو دلم دارم…
از وقتی قلبم،خونه یِ زخمایِ دنیا شد
چشمام اتاقِ بازیِ موجایِ دریا شد….
من پشتِ پلکام آسمونا رو به صف کردم
دنیارو زیرِ پایِ تنهاییم تلف کردم…
با وزنه یِ سنگینِ صبرم،دنیا همکُف نیست
دنیا گذرگاهِ برام جایِ توقُّف نیست….
آزادم و آزادگی استادِ من بوده
حرفایِ استادم همیشه یادِ من بوده….
من گلّه دارِ،رنج و صبر و زجر و تسکینم
دنیا رُ چیزی جُز سگِ چوپان نمیبینم….