“خورشید من”

خاموش شد خورشید این خونه
هر گوشه‌ و هر جا پر از درده
لبخند از آغوشِ این دیوار
رفته و با گریه سفر کرده

انگار که داره پیله‌ی اندوه
دورِ تنم آهسته می‌پیچه
هر چی که از تو توی دل مونده
خاکستره، اما دیگه هیچه

هر جا که می‌رم ردِّ تو پیداست
دلتنگی این خونه سنگینه
حتی سکوت نرم این خونه
رو ی دلم آروم نمی شینه

دیگه خودم هم از خودم دورم
بغضم به جام آواز می‌خونه
هر چی که از تو مونده تو قلبم
مثل یه زخمِ کهنه می‌مونه

شاید یه روز از این شبِ سنگین
روشن بشه پنجره‌ی دنیام
خورشیدِ من، ابرا رو راهی کن
بازم طلوعِی از تو را می‌خوام

برگرد، جهانم بی‌تو خاموشه
خورشیدِ من افتاده تو دریا
موجا کفن شدن تنِ ساحل
گم شد مسیرِ صبح تا فردا

ترانه سرا :سورمه وحیدی