دِلَم این رُوزها دیگَر کَمی هَم غَم نِمی‌گیرَد مِیانِ فَصلِ پاییزَ اَستُ باران هَم نِمی‌گیرَد گَرچِه بادِ پاییز اَست، اَمّا بویِ تو جاری‌ست خَزان هَم رَنگِ دوری اَز گُلِ مَریَم نِمی‌گیرَد مَرا با خاطراتِ کُهنه‌ی این دَرد تابی نیست که زَخمِ کُهنِ تَسکین اَز نِگاهِ سَم نِمی‌گیرد بِه جانِ کوچه‌های خُشک اُفتادَست طوفانی که باران، دلتنگیِ ما را به چَشمَش کَم نِمی‌گیرد هَوا سرد است و من تَنها عُبوری از خیابانَم کسی حالِ پریشان را بَغَل مُحکََم نِمی‌گیرَد غبارِ غَم بر آیینه، نشسته زود از یادَت چ زخمی خورده حتی از خُدَش مَرهَم نِمی‌گیرد؟ به پیشِ چشمِ این تقویم، روز دَر هَفته می‌سوزد کَسی دستِ کَسی را این روزها مُحکَم نمی‌گیرَد هوای ذهنی اَم ابریست، چراغِ خاطِرَم خاموش دِلَم دیگَر نشانی از تو در شهری پر اَز آدم نِمی‌گیرد مَنی که بی تُ اَز بامِ دِلَت پَرواز نِمیکَردَم دِلَم حالا سُراغی از تُ وُ مرهَم نِمی‌گیرَد