خورشید توی بندم که/با ظُلم شب در انداختی/گل هایِ سرزمینم رو….
با چکمه هایِ سنگینِ/تو پایِ دیوِ شب بشکن/بازم جناغ سینه م رو….

گفتی زلالی امّا نه/تصویر دیو و بلعیدی/عکس فرشته پس دادی…
وقتی که شرطِ آزادی/ساکت شدن تو زنجیره/پس تُف به اصلِ آزادی….

“ای خاکِ سرخِ بی بارون
این لخته ها تا کی باید
یادآورِ جنونت شه؟؟
تا کی باید سر سبزت
قربونیِ رجزهایِ
تو خالیِ زبونت شه….”

اسبِ امیدمو بردن_/بستن یه گوشه یِ دنجُ/زین و رکاب و دزدیدن…
با مالِ مردمِ بدبخت/تو آسمونخراشاشون/زالوچه ها، چه پُز میدن…

هی توله توله پَس افتاد/از بطن این لجنزارا/مثلِ سگایِ قفقازی…..
قلّاده ها همه بازن/این پاچه ها ولی خسته ن/از دستِ توله سگ بازی…

“ای خاکِ سرخِ بی بارون
تویِ کدوم حنابندون
جشنِ عزاتو میگیری؟
از دفنِ زندگی وقتی
برگردی از کدوم سُفره
سهمِ غذاتو میگیری…؟

میگن که جمعه خوابیدیم/صُب تاجِ خون زمین افتاد!/(پنجاه و هفتیاشونم….)
انگار کسی بِشون گفته/”تنها بگو نمیدونی”/تا گردنت رو نشکونم…

اینجوری که اینا میگن/از کوچه یِ علی چپ رفت!/هرکس که تو خیابون بود….
ضدّ و نقیضِ حرفاشون/میگن که جون به لب اومد/از بس خوشی فراوون بود!!!

گردن نگیرِ بی جرأت/یا باورت مُجابت کرد/یا واقعاً هوا بد بود…
حرفی بزن د ِلا مذهب/کی اون وسط دلیلی داشت/کی اون وسط مردّد بود؟…..

“ای خاکِ سرخِ بی بارون
پس کی گواهِ تاریخِ؟
زخمایِ رویِ پیشونیت؟؟
زنجیره یِ سکوتت رُ
بشکن که گُل شه واقعیت
از غُنچه یِ رجزخونیت…..”

از باغبون کی میپرسه/خونه ت درسته آباده/امّا چرا گُلات پرپر؟
مکتب دلیل و استدلال/امّا عمل پر از اشکال/ما دینمون چیه آخر؟

ای خاک زردِ زَر زا پس
این سُفره های خالی رُ
باید کی پُر کنه آخر؟
کی زخمت و دوا میشه؟
کی چرختُ بچرخونه
ازمردم خودت بهتر؟؟؟