// از مرگ می‌ترسم ولی، از زنده‌گانی بیش‌تر

   آزردم از دشمن ولی، از یار جانی بیش‌تر /

/ شو تازیانه‌م.. تن بسوزانم.. ولی دیگر مزن_

 _بر دل.. ندارم طاقت «زخم زبانی» بیش‌تر /

 / از قوت نادانی مرا یارب عـطا کن غالبی

   با خون دل رنگین شود هرچه بدانی بیش‌تر /

/ عادت کنی بر بنده‌گی، «یا‌.. بنده‌ی» عادت شوی،

   او استجابت می‌کند، هر چه تو خوانی.. بیش‌تر /

/ ماندن به سیمان تر است، عادات بد.. رو به خدا

   رفتن چه مشکل می‌شود هرچه بمانی.. بیش‌تر /

/هجرت کن هرجا «زندگی» با تو رقابت می‌کند

  کاین عشق نفرت می‌شود، تو خسته‌جانی بیش‌تر /

/ «کهنه سوارِ عشق»، من، ای نوسوارِ عشق من

 سوی تو می‌تازم مرا، هرچـه برانی.. بیش‌تر /

/ گر تازیانه‌م شی.. بسوزانی.. به دل.. بازم زنی

گرچه ندارم طاقت.. «زخم زبانی» بیش‌تر //

پایان