« دیوانه چنین باشد »
// «خود گوید و خود خندد، دیوانه چنین باشد
آوار هـزاران درد، بر شـانه چنین باشد/
/دیوانه و زنجیرش.. ناگاه به راه افتند
زان گوشه به جایی نیست، بی خانه چنین باشد/
/بی شمع زند خود را در ورطهی تاریکی
تا شعله به جان ریزد! پروانه چنین باشد/
/آنگه به فغان افتد، از سوزِ دل و جانش
دَر دانهی هر چشمش.. دُردانه چنین باشد/
/بر عالم گمراهـی.. خود را بزند گاهـی
پیدا بکند خود را.. رندانه، چنین باشد/
/گه راست رود گه چپ، رو راست زند خنده
گه گرید و گه رقصد، مستانه چنین باشد/
/برخورده به خود آید، بر «خاطرهدرگاهی»..
«بیدر چو یکی دیوار».. ویرانه چنین باشد!/
/افتاده.. ز پا بندد، پا.. بند به زنجیـرش!
سر تکیه بر این آوار، بیخانه چنین باشد/
/آوار هـزاران درد، بر شانه چـنین باشد
خود گوید و خود خندد، «دیوانه چنین باشد»//
گل مریم
هیچکس
کودکی
ترانه همدست