سـرمــایه مــن جـــوانی ام بود

خـوشـبـخـتی زنـدگــانی ام بود

دوران خــوشی وبی خــیــالــی

عیبم همه خـوش خیالی ام بود

می رفت زمـان و خـواب غفلت

هـــم صـحـبـت ناگـهـانی ام بود

گاهی که سرم به سنگ میخورد

انگـــار ز ســرگـــرانــی ام بــود

درســـی نگرفــتــم ازنـصــیـحت

انــدرز حـــریـف جــــانی ام بود

هــــر روز پـــی رفـــیــق تــــازه

بـــی هـــویـتـی نـشـــانی ام بود

وقــتی کـــه گــذشـت چـندسالی

افــســوس رفــیق جــانی ام بود

بیـچاره خـودم که ثروت خویش

دادم کـــه هـمـه جـــوانـی ام بود