// دیدی که صبح شد، حتی بدون من

شب تا سحر.. رسید به فردا بدون من/

/ گفتم که آن سحر پلکت به‌هم رسید

یعنی که سر رسید، غم‌ها بدون من ؟/

/ یک صبح هم رسد، چون باد بگذری

با او که می‌روی، هرجا بدون من! /

/ بر حرف‌ من ولی.. یک روز می‌رسی

افسوس می‌رسی اما بدون من /

/ تنها.. غریبه‌‌ایم.. ناآشنا ضمیر.. !

آن «ما» بدون «تو»، تن‌ها بدون «من» //