ما چسب زخمای قدیمی
یادت بمونه جشنِ مرگه،،دستی که سینی رو گرفته
چشمش به رگ های گلوته،،،لیوانِ آبی بر نداری……
آروم بشین تا نوبتت شه،،،از هر طرف رفتم حصاره
جایی واسه رفتن نداره،،،،این گلّه یِ از هم فراری…..
مهمونیِ گرگایِ پیره،،،،باید برقصی تا نترسی
شایدبخان تا آخرِ شب،،،گرمش کنی این جشن شام و
شاید سرت رو گردنت موند،،،شاید بشه شاهد بمونی
تا نسل بعدی هم بدونن…زیر و بمِ این قتل عام و……
یادت بمونه،بره بودن،،،،از جبرِ اما بره موندن
یک انتخابِ احمقانه ست….از این حماقت ضربه خوردیم
باید نقاب گرگ و برداشت،باید لباس گرگ و پوشید
باید به نسل بعدمون گفت….چی شد که بازی رو نبردیم….
زخمِ صداقت ریشه داره،تو استخونایِ گلومون
تو معدن بغضای خاموش،الماس لای سنگ و چوبیم
هر جا صدامونم دراومد،فریادمون و پس گرفتیم
چون بیشرف ها نسخه دادن،ساکت بشیم و پا نکوبیم….
ما چسب زخمای قدیمی،تو جعبه های روی دیوار
برچسبِ رو پیشونیِ هم،تو بطنِ جنگای بزرگیم
ما خوابِ بد هنگامِ مستی،تو دامنِ آتیشِ خاموش
ما طعمه هایِ ساده لوحِ،رو سفره های شام گرگیم…..
وحیدی(سورمه)
سلام هم ترانه ی عزیز ترانهات خیلی تلخ، تصویری و تاثیرگذاره؛ مخصوصاً فضای “جشن مرگ” و نماد گرگها خیلی خوب نشسته. من هم یه ترانه با حالوهوای مشابه به اسم “تبعید” دارم که خوشحال میشم اگه یه نگاهی بندازی و نظرت رو بهم بگی. خیلی دوست دارم از دیدت ترانهی منم بشنوم.
آزاده ربانی
درود در مهمونی گرگها باید رقصید تا نترسید! بسیار عالی لایک
حبس ابد
غلیظ مثل سه رنگ پَرِ ابابیلی
عشق
شاعرشبگرد