این روزا بوی مرگ پیچیده

ابرو بارون فقط نمیذارن

تا به جنگ و جنون و خون برسه

جای چشم همه مون میبارن

یه بهاره که سبز و غمگینه

پره درد و امید شیرینه

گفته بودن که آخرش خوشیه

پر سیمرغ فردوسی اینه

همه رفتن منو تو ما میشیم

قطره بودیم همه دریا میشیم

جفت پامون بریده هم باشه

همه به عشق وطن پا میشیم

درد داریم ولی امید سره

اجنبی ،بی سواد و دربدره

نوش‌داروی ما به غیرت ماست

مام میهن به عشق منتظره

بوی فردا ،شبیه زندگیه

روی خورشید… ابرا میبارن

قوم ها، هفت رنگه مملکتن

گل رنگین کمونو میکارن