من و تو
گوشه های شهر و باهم
برمیداریم میتکونیم
غصه هارو دور میریزیم
اگه که باهم بمونیم
آبپاشه آسمون رو
واسه یه شب برمیداریم
میباریم به رویه دنیا
ما باهم فصل بهاریم
باد و بارون و بهونه
شعر هایه عاشقونه
تویه باغچه ی دلامون
میشکفه گل دونه دونه
جارویه باد و میاریم
غم تو دنیا نمیزاریم
تویه باغچه های مردم
گل خوشبختی میکاریم
ما باهم باشیم میتونیم
دنیارو از نو بسازیم
نباید تنها بمونیم
تنها بازی رو میبازیم
شعله ی خورشید و روزا
تا بهار پایین میاریم
ما باهم خود بهاریم
ما باهم غصه نداریم
حسین موسوی
@};- @};-
مجید صادقی
سلام ميلاد جان داداشم اين آبپاش آسمون كه برداشتي لطف كن بيار جنوب ما اينجا اصلا بارون نداريم گرفتاريم به خدا :-)) :-)) :-)) :-)) :-)) شوخي كردم به دل نگير ترانه خوب و زيبايي بود مرسي
امین بهاری زاده
سلام کار زیبایی بود و بمراتب از کارای قبلیتون بهتر... =D> =D> =D> =D> =D> =D> =D> =D> @};- @};- @};- @};- @};- @};- @};- @};-
علی اصغر شریفی
نسبت به کارهای قبلیتون خیلی خوب بود احسنت =D> @};- به تعبیرات زیبا و به جایی اشاره کردید. فقط توی این بند خیلی متوجه منظورتون نشدم: شعله ی خورشید و روزا "تا بهار پایین میاریم">> یعنی چی؟ 8->
علی یاری
@};- @};- @};-
چرا جهان پُراز تو شد بدونِ تو
فصل بی صدا
حبس ابد
غلیظ مثل سه رنگ پَرِ ابابیلی
عشق