حالا که قلب خاکیت از

غُبار و سنگ خالیه

حضورتون کنار هم

عجیب و احتمالیه

… 

دلت از سنگه و قلبش

تو را هرگز نمی فهمه

تصور هم نکن هرگز

کنارت باشه، این وهمه

… 

اگه که رد نشه از تو

دلش از غُصّه می پوسه

بهار شَهرِتو دیده

چقدر سنگی و مأیوسه

… 

توی شهری که خنجر رو

روی بارون می بنده

همون شهری که زخماتو

نمک می پاشه می خنده

… 

چشات تو سنگر نفرین

غماتو شعر می بینه

نگاه کن جبهه ی قلبت

پر از سربازِ غمگینه

… 

غمِ سر بازِ قلبت را

تو خاک ِ سرد می کارند

جسدها لاشه ی شِعرو

تو قبرِ درد می ذارند

… 

نفس هم یادتون رفته

می گن هم زادتون بُرده

دارید از عشق می خونید

تو گوش ِ کوچه ی مُرده

… 

آره دنیای خاکیتو

تو کوچه چال می کردند

خیال لاشه ی شِعرو

غما بی بال می کردند

… 

دلت از بغض می گفت و

دلش از بُغض خالی بود

مسیرِ با تو برگشتن

مسیرِ احتمالی بود

… 

ترانه سرا: آمنه نقدی پور

از کتاب یک جفت پای دار

amenehnaghdipour.blogfa.com