دردمـــو هیشکی نـفهمید
حــــــسِ تــنهایی هــــنوزم
انــــــــتقام از مـن مــــیگیره
ثـــانـیه می ایـسته ایــــنجا
لــــــحظه از رفــتن مــیمیره
از خـودم بیزار و خـــسته َم
هـــــمه چـی ازم بـــــــریده
سایـــــه َمم شـده فـــراری
وقـــــــته رفـــتنم رســــیده
گـــیـج و حــیـرون و اسیـرم
روزگـــــار تـــکرار ِ غـصهَ س
حـتـی این سایهَ م سـرابه
فــــک کنم آخـره ِ قـصهَ س
دردمـــو هیشکی نـفهمید
مـــثه ابـر ، بــارونی بــودم
بـــــــاز میون حـــرف مَـردم
تـــــوُ خـودم زندونی بـودم
دادُ و فـــــــــــریاد از زمـونه
هــــــــمه دَردارو شناختم
غــــــــــصه ها پایون نداره
من که لحظه هامو باختم
قول مردونه
چرا جهان پُراز تو شد بدونِ تو
حبس ابد
غلیظ مثل سه رنگ پَرِ ابابیلی