پُر ِ بغضم، پُر ِ آهم، دلم از دنیا گرفته
اشک شادی تو چشام نیس، غم تو قلبم جا گرفته

آسمونی که همیشه روی گونه هام میباره
خیلی این روزا سیاهه، خیلی این شبا گرفته

روز و شب فرقی نداره واسه من که سوت و کورم
واسه ی منی که مُردن تو وجودم پا گرفته

خدا هم که تازگی ها بی خیال بنده هاشه،
به کسی کاری نداره؛ چشماشو دعا گرفته

خیلی وقته غم و غصه جای خنده تو نگامه
خیلی وقته اشک چشمام معنی دریا گرفته

نه کسی به خاطرم موند تا تو تنهایی نمیرم ،
نه کسی تو خاطره م موند . دلِ من تنها گرفته

کاش صدای موندگاری توی لحظه هام بپیچه
لحظه هایی که نشون ِ پوچی و فنا گرفته

انگار از تموم دنیا سهم من همین ترانه س
که اینم سکوت و ماتم روحشو فرا گرفته

انگار این قفس نمیخواد دل من پریده باشه
پَرِ پروازِ دلم رو از خودم جدا گرفته

تا ابد همیشه آروم ، خوب و بیصدا میمونم
دلم از خودم که پُر نیست!… دلم از دنیا گرفته