« یک ذره آرامش »

بـه بغــضی گــره مـیـدی لبخـندمـــو
کـه تا اوج ِ هــر گـــریه دنبالــــــمـه
چجوری بگـم؛یا به کـی میشه گـفت
به فکــر ِتـو بـــودم کـه ایـن حالــمه

نــه راهـی به سمـت ِ تو بازه بــرام
نــه راه ِ تــو به قلب ِ من بسته شـد
تـــو رو اونـقـَـدَر از خــدا خواستــم
کـه حــتی خـدا هـم ازم خسـته شــد

مـن از بخـت ِ بــد، اشتباه، عاشقم!
به جـرم همـون یک نگـاه، عاشـقم
چـه تــاوان ِ تلـخـی رو پـس دادم و
هــنوزعاشقــم، بیـــگـــناه، عاشقم

مـن ایـن حـقّــو دارم ادامَـت نــدم !
سـر ِ حـرفـم هســتم؛ ولـی نیستم !
چقـد دل میـخواد، دل بریـدن ازت !
ببخـشـید اگـه مـن قــوی نیسـتم !!

چـرا از تو، از، با تو بودن، فقـط،
به دلتنـگی و خاطــره قانــع شــم؟
هــنوز تــوی آوار ِ این خـاطــرات
بــه دنــبال ِ یــک ذره آرامــشـــــم

“همه چــیز ِ دنـیا سـر ِ جاشه، جز
تو”که جاتو دادی به این بی کسی
مـنو قبل از اینـکه بمـیرم، نکُــش!
بـرس پس، به دادم اگـه میــرسی