کاش یک بار دلم را به هَوَس میدادم
به همین میوه ی ممنوعه ی گَس میدادم

فارغ از خوب و بدی این دل سرگردان را
به نگاهی که شرور است و مَلَس میدادم

سیب حوّای هَوَس را که گرفتم از تو
میگرفتم و به آنی به تو پس میدادم

این دلی را که نگه داشته ام تنهایش
کاش یک بار به یک بی همه کَس میدادم

در غرور و خفقانی که خودم ساخته ام
چند ماهی به خودم کاش نفس میدادم

این چه رازیست که آزاد ولی تنها باش
کاش یک بار فقط تن به قفس میدادم