یه اپیدمی شده واسه دلم، که همه شب با تو حرف بزنه
تویِ رویاهاش بسمتِ تو بره، بعدم از خوشی یدم کف بزنه
بعدِ مدتی بفهمه خیالِ، این که هستی و ما دوتا باهمیم
این که ما با هم خوشیم و یک نفس، بدور از هر چی غمه و ماتمیم
بعد بره به در و دیوار بکوبه، نقش مشتشُ بدیوار بزنه
به خودش ناله و نفرین بده و، خاطرِ نبودنت زار بزنه