باورش، سخته برام؛ می ری و تنهام می ذاری
من و تویِ التهاب یه سفر جا می ذاری
باورش سخته برام ورد ِ زبونم نمی شی
کفترِ جَلد و سپید پشت بومم نمی شی
روی خواب لحظه هام، عروس رویا نمی شی
توی قلب من نشستی و دیگه پا نمی شی
توی خلوت نگام، حتّی! بهونه نمی شی
هرچی منتظر باشم حریص خونه نمی شی
باورش سخته برام از من و دل، دَس می کشی
توی نیمه راه تلخِ جاده، پا، پَس می کشی
هرچی التماس و خواهش می کنم پَس می زنی
هرچی حقّه می زنم، باشی؛ تو! رودَس می زنی
می گی خسته از منی! پابند اینجا نمی شی
همیشه روُ حرفت هستی و یه کم تا نمی شی
می گی دیگه غزل و ترانه هامو نمی خوای
می ری جایی که نباشم و سراغم نمی آی!
می ری و خاطره تُ برای من جا می ذاری
می ری و منو با یه ترانه تنها می ذاری
می ری و هرچی توُ خونه بود جارو می کنی
برگای آسُ برام یکی یکی روُ می کنی!