توی پارک اردکا دل اردکی شکست /

پال و پر نزد دیگه توی دریاچه نشست/

بالاش و بریده اند دلش و شکسته اند/

به دلش نمک زدنند توو قفس نشونده اند/

هرکسی که میرسه میزنه نمک به زخم/

نمکای سنگ تلخ  می پره توو اشک چشم /

نه میتونه پر زنه نه میتونه بمونه/

مونده تو دوراه بغض نمی تونه بخونه/

توو دلش بجای عشق لخته های خون پره /

بوی داغ حنجرش روی ابرای تره /

قصه ی اردک غم قصه ی من و توهه /

ما اسیر برکه ایم که تو دریای غمه /

برکه ی قشنگ ما مدتی حال نداره /

مثه مرداب اجل گل بی تو میکاره/

تو که توی مردابی شبیه نیلوفری/

با گل چشای خود دلای ما می بری/

افق نگاه تو از ازل سر زده ناز

تو ی پارک جنگلی میون درختا باز/

—— ———————

شبیه بلوط عشق لب به لب رسیده ای

تو شدی چه پخته تر لابه لای این غروب