<span;>نشستم تو اوج زمستون سرد
<span;>شبی که تن تو پر از برف بود
<span;>تو بودی و من بودم و ماهها
<span;>سکوتی که در من پر از حرف بود

<span;>تنت زیر پرهای گرم منه
<span;>بهار من از پهنه ی سبز تو
<span;>دلم با دل تو هم آهنگ شد
<span;>و شریان و رگهام از نبض تو

<span;>شده خونه ی تو دلم تا ابد
<span;>شده خونه ی من کف دست تو
<span;>همه کوچه ها رو گذشتم ولی
<span;>تَهِ کوچِ من بود بنبست تو

<span;>اگه عمق آغوش تو سرد بود
<span;>پر و بال من تا به سر، درد بود
<span;>شده جان پناهم در این زندگی
<span;>اگه شاخه های تنت زرد بود

<span;>شبیه کبوتر به دور حرم
<span;>منم که به دور تو پر می کشم
<span;>منم که بدون نفس تا سحر
<span;>به عمق نگاه تو سر می کشم

<span;>همه رفتن و پر کشیدن ولی
<span;>یکی روی شاخه به سختی نشست
<span;>تمام زمستونِ سردو فقط
<span;>پرنده کنار درختی نشست

<span;>تو فکر کردی از عشق دس میکشم؟
<span;>من از تو به دورم قفس میکشم؟
<span;>از این شاخه های بلند و پُرِت
<span;>دارم زیر سایَت نفس می کشم

برهان جاوید