« شاهْ گِرِه»

حسّی بهِت دارم
مث ِ یه جور وسواس
مث ِ یه جور تب یا،
وابستگی ِ خاص

حسّی بهِت دارم
نجیب و بی پروا
تا ابد و یک روز
زلال و نامیرا

جوری بهت وصلم
انگار توام نه من !
انگار منی نه تو !
یک روح و دو بدن

جوری که میخوامت،
می ترسم از حسّم !
از اینکه تنهایی
باشه ته ِ قصّه م

حسّی بهِت دارم
یه شوق ِ بی انکار !
پیدا و ناپیدا
بکر و ادامه دار

حسّی بهِت دارم
یه جور جنون ِ محض
یه جور تعلّق ِ
ناب ِ بدون ِ مرز

هر دفه دیدنت ،
معجزه ای داره
دلتنگی ِ بعدش ،
دلشوره بازاره !

دست ِ تو افتاده
این نبض ِ نا آروم !
حبسم نکن توو این ،
آشوب ِ نامفهوم

نفرینه یا قسمت
شاهْ گرِه قصه،
که من به فاصله
زورم نمی رسه؟