دیگه خسته ام از ترانه …

نُت به نُت رو تنِ گیتار        عطر چشم تو نشسته
می شکنه  حریر سردِ       این سکوتِ پینه بسته
دیگه خسته ام از ترانه      از خودم از تو گریزون
مرثیه هم نمی بافم          واسه ی  این دلِ ویرون
می خوام از سکوت سازم  گریه هامو پس بگیرم
بِدمش به دست بارون       وقتشه واست بمیرم

تو همه تاریکیا رو              رو تن ابرا کشیدی
بغض بی صدای ماهُ           از لب ستاره چیدی
بال پروازم و بستی           وقتِ خوابِ خوب قصه
طاقتم رو بردی اما             دیگه این شکنجه بسه
حالا حجمِ این سقوطُ        با چشات بشمار و بشمار
چند تا پاییز نپریدن            شده جرم این گنهکار

دیگه خسته ام از ترانه      این سکوتُ ریشه کَن کُن
بعد کشتنم عزیزم             حالا شعرامو کفن کن

_امین گرجی زاده

https://www.facebook.com/GhahveatRaTalkhBenoush/

 

از این نویسنده بیشتر بخوانید:

درباره‌ی امین گرجی زاده

شاعر كه می شوی آوارگی تمامی بادهای جهان بر دوش توست و تو تنها اجازه ی ویرانی بیصدا با یك نت غمگین و زیر و بم صدایی ضجه وار را داری تا ته مانده ی سیگار برگ را با حسرت كامی دیگر به گذر جاده بسپاری نمی دانم اما من شاعر كه شدم دیوانگی مرا بلعید و یادیوانگی ام مرا به دستان شعر سپرد و شاید این همه بی تابی و بی قراری بیصبرانه من برای رفتن دلیل آن همه شعر و جنون بود پدرم نامم را امین گذاشت، اهل همانجایی هستم كه دلم خوش است دوره گرد کوچه باغهای شعر و ترانه و غزل و موسیقی