یلدای سرد

ﻗﺪﻡ ﻣﯿﺰﻧﯽ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺕ ﺗﺎ ﻏﺮﻭﺏ
ﺑﺎ ﺩﺳﺘﺎﯼ ﺳﺮﺩﯼ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺪﻩ
ﻣﯿﮕﻦ ﻓﺼﻞ ﭘﺎﺋﯿﺰ،ﺳﻬﻢ ﺗﻮﺋﻪ
ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﭼﯽ ﻗﺴﻤﺖ ﻣﺎ ﺷﺪﻩ

ﺻﺪﺍﯼ ﮐﺴﯽ ﺗﻮوﯼ ﺩﻧﯿﺎﻡ ﻧﯿﺴﺖ
ﺗﻤﻮﻡ ﺷﻬﺮ،انگارﻻﻝ ﻭ ﮐﺮﻥ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺗﻮوﯼ ﺩﻧﯿﺎ ﻓﻘﻂ
ﺩﺍﺭﻥ ﻫﯽ ﺯﻣﺎﻧﻮ ﺟﻠﻮ ﻣﯽ ﺑﺮﻥ

ﻭﺭﻕ ﻣﯿﺰﻧﯽ ﺗﺎ ﮐﻪ ﯾﺎﺩﺕ ﻧﯿﺎﺩ
ﮐﺘﺎﺑﺎﯼ ﺷﻌﺮﻭ ﺟﺪﺍ ﻣﯿﮑﻨﯽ
ﻭﺍﺳﻪ ﺭﺩ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺕ ﻋﻤﺮﯾﻪ
ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ

ﺗﻮو ﮐﻨﺞ ﺍﺗﺎﻗﺖ ﯾﻪ ﺗﻘﻮﯾﻢ ﻫﺴﺖ
ﺗﻮو ﺭﻭﺯﺍﺵ ﺁﯾﻨﺪﻩ ﻭ ﺣﺎﻝ ﻧﯿﺴﺖ
ﯾﻪ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﮔﻨﮓ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺷﺪﻩ
ﻣﺜﻪ ﻗﻬﻮﻩ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺗﻬﺶ ﻓﺎﻝ ﻧﯿﺴﺖ

ﺷﺮﻭﻉ ﻣﯿﺸﯽ ﺍﺯ ﺟﻮﻫﺮ ﻗﺮﻣﺰﯼ
ﮐﻪ ﺧﻂ ﻣﯿﺰﻧﻪ ﺻﺒﺢ ﻓﺮﺩﺍﺕ ﺭﻭ
ﭼﺸﺎﺗﻮ ﺑﺒﻨﺪ ﺗﺎ ﻧﺒﯿﻨﻪ ﮐﺴﯽ
ﺷﺐ ﺳﺮﺩ ﺗﻨﻬﺎﯼ ﯾﻠﺪﺍﺕ ﺭﻭ

ﺷﺒﻨﻢ ﺑﺎﻗﺮﯼ

از این نویسنده بیشتر بخوانید: