بد مست

ﺑﻮﯼ ﺗﻨﺒﺎﮐﻮﯼِ ﺧﯿﺲ ﻭ ، ﻋﻄﺮ ﻗﻠﯿﻮﻥِ ﺩﻭ ﻃَﻌﻤﻪ
ﭘﯿﮏِ ﻣ.ﺸ.ﺮ.ﻭ.ﺏ ﺗﻮﯼ ﺩﺳﺘﻢ ، ﻣﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻪ

ﺁﻟﯿﺎﮊِ ﺁﻫﻦِ ﻣﻦ ، ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﻻ ﺷﺪﻩ ﻓﻮﻻﺩ
ﻋﻨﺼﺮِ ﻧﺎﯾﺎﺏِ ﺣﺎﻟﻢ ، ﮔﯿﺮِ ﻫﯿﭻ ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯿﺎﺩ

ﻏﺮﻕِ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﯽِ ﻣﺤﻀﻢ ، ﮐﻨﺞِ آغوش عذابم
ﺍﯾﻦ ﻗَﺪَﺭ ﺑﺪ ﻣﺴﺖ ﻭ ﮔﯿﺠﻢ ، ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﺨﻮﺍﺑﻢ

ﺑﺎﻭﺭِ ﺣﺮﻓﺎﯼ ﻣﺮﺩﻡ ، ﺗﻮوﯼ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ
ﻓﺤﺶِ ﻣﺮﻣﻮﺯِ ﻭﺟﻮﺩﻡ ، ﻧﻤﯽ ﺩﻭﻧﻢ ﺍﺛﺮ ﭼﯿﺴﺖ

سایه های ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻢ ،از ﺗﻮو ﻓﻨﺠﻮﻥِ ﺗﻮ رد ﺷﺪ
ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺕ ﻧﻔَﺲ ﺑﻮﺩ ، ﺧﻔﻪ ﺑﻮﺩﻧﻮ ﺑﻠﺪ ﺷﺪ

ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﯽ ﻣﻨﻮ ﺁﺭﻩ ،دیگه از غم‌ نمی ترسم
ﺧﻮﺩﻣﻮ ﺯﺩﻡ ﺑﻪ ﺍﻭﻥ ﺭﺍﻩ ، ﻧﻤﯽ ﺩﻭﻧﻢ ﻧﻤﯽ ﭘُﺮﺳﻢ

ﻋﻄﺮِ ﺁﻏﻮﺵِ ﺧﯿﺎﻟﯿﺖ ، ﻣﻨﻮ ﺗﺎ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﮐِﺸﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺎ ﭘﺎﯼ ﭘﯿﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ ، ﮐﺴﯽ ﻣﻦ ﺭﻭ ﻧﺮﺳﻮﻧﺪﻩ

ﻧﻤﯽ ﺩﻭﻧﯽ ﭼﯽ ﮐﺸﯿﺪﻡ ، ﺗﺎ ﺧﻮﺩﻡ ﺷﺪﻡ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻫﯿﭽﮑﺴﯽ ﺭﻭﺯﺍﯼ ﺳﺨﺖُ ، ﺟﻠﻮ ﭼﺸﻢ ﻣﻦ ﻧﯿﺎﺭﻩ

ﻣﺴﺖِ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻭ ﺩﺭﺩﻡ ، ﻣﯽ ﮐﺸﻢ ﺩﻝ ﻭ ﺑﻪ ﺩﺍﻏﻢ
ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﻭﻟﯽ ﺑﺎﺯ ، ﺧﺎﻟﯿﻪ ﺟﺎﺕ ﺗﻮُ ﺍﺗﺎﻗﻢ

از این نویسنده بیشتر بخوانید: