ستاره های گمشده

حکایت ِ چشمای تو
سکوت ِ تلخ ِ خونه ست
تو خالی ِ دستای ِ من
سراب ِ آشیونه ست
نگاه ِ عاشقونمون
یه قاب ِ عکس ِ تنهاست
یه عادت ِ تحملّ ِ
بهانه های ِ فرداست
ستاره های ِ گمشده
تو آسمون ِ ابری
برای ِ گریه کردنم
نمونده کوه ِ صبری
تو ظلمت ِ سایه قفس
حریف ِ آخرم نبود
میون ِ باد و پنجره
نفس کشیدنم نبود
تو گفتی از فاصله ها
من از سکوت ِ خونه
بغض ِ ترانه عاقبت
تو سینه زد جوونه
ستاره های ِ گمشده
تو آسمون ِ ابری
برای ِ گریه کردنم
نمونده کوه ِ صبری
بیا که با فاصله ها
نمیشه گفت و خندید
نمیشه از خاطره ها
نگفت و خواب ِ بد دید
نگو که آسمونمون
سیاه و بی ستاره ست
بگو که بارون بزنه
دلم پُر از بهانه ست
ستاره های ِ گمشده
تو آسمون ِ ابری
برای ِ گریه کردنم
نمونده کوه ِ صبری

از این نویسنده بیشتر بخوانید: