صیاد

وقتی پرنده پر کشید
هوا هوای ِ خون بود
صیاد ِ جوجه ها باز
بی خواب ِ آشیون بود
وقتی صدای ِ آخر
بغضی توی گلوم بود
اوج ِ ترانه هایم
فریاد ِ ناتموم بود
پرپر نزن پرنده
در آسمون ِ تردید
صیاد جوجه هاتُ
از آشیونه دزدید
توو این هوای ِ مسموم
نفس کشیدن سخته
ببین که سایه ی ِ صیاد
هنوز پای ِ درخته
رو سَرشاخه ی ِ امّید
پرنده باور نداره
خدا به این آسمونت
بگو که بارون بباره
پرپر نزن پرنده
در آسمون ِ تردید
صیاد جوجه هاتُ
از آشیونه دزدید…

از این نویسنده بیشتر بخوانید: