سقوطِ عریان

سقوطِ عریان
من اهلی جنونم          از یاد رفته ای که         به جنون خو گرفته
تو بِستری از عشقی     تو یادبود هرچه           از دل جون گرفته

.
تو دره ی تباهی          آماده ی سقوطم           درگیر این جنونم
دست تو اما گرفت      از عمق این سیاهی        پیراهنِ خونینم

.
تو تنِ وحشی منو              به زندگی بازخوندی
غافل شدی از روح من       تو جسم من جا موندی

.
لباس از تنم رفت              تو دستای تو جا موند
منم که رفتم به درک          اما دلم پیشت موند

از این نویسنده بیشتر بخوانید: