یوزپلنگِ ایرانی
زمین دلش خسته است
پرنده پر بسته ست
امید میمیره؟
بی رحم میدونی این آخرین دسته ست
وحشی ی آرومم
عزیز تر از جونم
هم سرزمینِ من
من تو رو می خونم
عبور کن از تن
نفس بکش با من
ما هم و می فهمیم
همزادِ پیراتن
دردِ تو رو جنگل یه کوه می فهمه
تقدیر سربیده تقدیر بی رحمه
وحشی ی آرومم
عزیز تر از جونم
هم سرزمینِ من
من تو رو می خونم
خورشیدِ خال خالی نبودنت سخته
به بودن عادت کن این آخرین بخته
برای واژه های دلشکسته
آغوش تو
پنجاه درجه