خلسه

به یادِ همه آرزوی محال
به یادِ جوانی، به یادِ سیگار

گذشت هرچه بود، وقت دود شدنه
فصل آخرِ قصه‌های منه

تهِ قصه جدم زمین‌گیر شد
ولی سیب خورد و شکم سیر شد

دویدن، دویدن؛ نفس‌های سخت
گذشتن، گذشتن با خیالِ تخت

جوانی که خام بود و بی‌جربزه
نشست پایِ لرزش و خورد ،خربزه

که فصل، فصلِ باور و حق دادنه
وقتِ مرگِ کابوسِ این بدنه

چراغی که روشن نکرد هالشو
گذاشت زیر پاهاشو، برد حالشو