“کبوتر با کبوتر «بــاز».. تنهـاست”

‌٫٫ کبوتر با کبوتر «بــاز» تنهـاست”

خـدا از لحظه‌ی آغاز تنهـاست ٫

٫ خـدا خود داند این پایان خـلقت

به بیش از لحظه‌ی آغاز تنهاست ٫

٫ کبوتر بی کبوتر.. «باز».. هم‌ باز…

و جغد آلوده‌‌ی این راز.. تنهاست ٫

٫ که چون جفت کبوتر لحظه‌ها بعد

دریده سینه‌اش را «باز»‌‌.‌. تنهاست ٫

٫ گـذشت آواز «عشق‌آغـاز» قـوها

در این آغازِ مرگ، «آواز» تنهاست ٫

٫ چه شد شب‌ناله‌خوان درّه‌گردی..

طنین ناله‌‌هـا بی‌سـاز.. تنهـاست ٫

 که مـی‌داند عقـاب از چـه هـمیشـه

در اوجِ لحظه‌ی پر.. باز «تنهـاست» ٫

٫ فقط او داند این‌جا تک‌درختی است

نهـال.. از دانه.. از آغـاز.. تنهـاست ٫

٫ به شاخه‌ش لانه کرده جغد کـوری

زبــانــش بـرمـلای رازِ تنهـاسـت: ٫

٫ «زمـانـی لانـه‌ام ســرو بلن‍‌ـدی..

«بلنـدآوازه چشـم‌اندازِ» تنهـاست ٫

٫ به گوشم سایه‌های «تیرِمردی» است

ز جنس سرو و چشم‌ اندازِ «تن‌»هاست ٫

٫ عقـابی را که بـر دریای چـشـمـش..

ز خون است هرچه چشم‌انداز تنهاست ٫

نیـآرد خـم به اب‍‌ـروی کـم‍‌ـانش

کمانِ پـیـر تیـرانداز.. تنهـاست ٫

٫ دریـغـا با طلـوع صـبـح فـردا

 کشد.. تا قافیه ..پر، باز، تنهاست! ٫

٫ بگـو تا «زاغ» و «کرکس‌ها» ببینند

شکوهی که به مردن نیز برجـاست! ٫

  به این سـو آید امـا پیرمردی.. !

تبر‌ بر‌دوش؛ سـروانداز؛ تنهـاست ! ٫٫

«حمید اسم‌خانی»/تک‌درخت