ترانه ۲

علی رضایی

تووی این شهر شلوغ پرّ غم
کوچه ها به هم دیگه راه ندارن
اینجا تو غصه و غمها همیشه
همه همدیگرو تنها میزارن

اینجا رسمه میون آدما که
هر کی عاشق بشه تنها بمونه
اینجا هرکی دلی رو میشکنه
میندازه گردنه شانسو زمونه

خیلی سخته میون این همه آدم
کسی باشی که فقط سایه باهاشه
یه مسافر دنبال گمشده باشی
حتی جایی واسه گریت نباشه

توی این شهر شلوغه پره غم
دوس دارم که یه جا آروم بگیرم
آرزومه که تو دستامو بگیری
نزاری تنها توو غربت بمیرم

دیدگاه :

8 دیدگاه در “ترانه ۲