جشنِ عــروسی

بــــراے جـــشــن عـــروسی، مـــرا خـبر کــرבی؟
برای בیـــــدن مــــن در شعـــاعِ تـــو مبهـــوت؟
خــــدا کنـــــد غــــزلــــم خــطبه عـقدِ تــــو گـــرבد
شبیـــــه فاتحـــــه نــــذرِ جنــــازه בر تابــــــوت

پـــس آن همــــه شَعـــَف ِ چِشـــم ِ گــریــــه آلــــوבت
از آن همــــه نــفسِ شُبهـــــه نــــاکِ مـــردانـــــه
شبیــــه مُرבه ی بعـــد از دو صیحــــه فریـــــادَم
کـــلافِ نخ کــشِ بی حس، نحــیف و בیــــوانـــــه

براے جَشـــــنِ عــــروسی مرا خبر کـــردی؟
کــــه قنـــــدِ سینـــــه ی من را بهــــانه کـــُش بکنـــــی؟
که بنـــد بنـــدِ مرا در هوای مسمـــــــومت
میانِِ سفـــــره دلــــم را به اشــک خـوش بکنــی؟

پــس آن همــــه نفس حــبس مانده در بدنت
نگــــاه هــــاے ملال آورِ مقــــابلِ مــــــن
برای جشن عروسی مــــرا خبر کـــرבی؟
کــــه مرگ را بنشانــــــی به جــانِ غافل مــــن؟

خــבا کنــــد غــــم مــــن فاشِ مجــلســت نشـــــود
زبــــانِ مهــــلکِ مـــن نُقـــلِ محــفــــلت نشـــــوב
چـــه عــــاقلانـــــه مــــرا در خــــودم فرو کــــــردی
کــــه عــِشـق قــــاطیِ انــــبارِ منــطقـــت نــــشود

بگــــو خــوבت در گــــوشش، شبانــــه هــــایم را
ســـوال هــــاے ضعـــیفِ مـــن و تــــوانــــــم را
کِرخ تر از خـــــوבمم، تا تـــــو را به رحـــــم آرم
تقــــاصِ سـُســتــــی ِ غم بــــارِ شانـــــه هـــایـــم را

۵۰۲
۳