تاریک ِ سن

تاریک ِ ﺳِﻦ ، ﻣﯽ ﻟﺮﺯﻡ ﻭ ﻣﯽ ﺭﯼ ، ﺣﺎﻝ ﻣﻨﻮ ﺭﻗﺎﺹ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻪ
ﻣﺤﻮ ﺗﻤﺎﺷﺎﯼ ﺧﻮﺩﻡ ﻣﯽ ﺷﻢ، ﺍﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺭﻭ ﻋﮑﺎﺱ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻪ
ﮐﻮﮎ ِ ﻋﺒﻮﺭﺕ ﺭﻭﯼ ﺳﺎﻋﺖ ﻫﺎ، ﺛﺎﻧﯿﻪ ﻫﺎﻡ ﺑﯽ ﺗﻮ ﭘﺮﯾﺸﻮﻧﻪ
ﺣﺘﯽ ﻣﻨﻮ ﺗﻮ ﺍﻭﺝ ﺍﯾﻦ ﺳﺨﺘﯽ، ﯾﮏ ﻣﺮﺩ ﺑﯽ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻪ
ﺩﺳﺘﺎﺗﻮ ﺭﻭ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺗﮑﻮﻥ ﻣﯿﺪﯼ، ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ ﺍﺯ ﺗﻮ ﭼﺸﻢ ﺑﺮﺩﺍﺭﻡ
ﺣﺎﻝ ﻣﻨﻮ ﯾﮏ ﻓﯿﻠﻢ ﭘُﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭ، ﺗﻮ ﺻﺤﻨﻪ ﯼ ﺣﺴﺎﺱ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻪ
ﻫﯽ ﺩﻭﺭ ﻣﯽ ﺷﯽ، ﺩﻝ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻟﺖ، ﺟﺎﺩﻩ ﺩﺭﺍﺯﻩ ، ﭘﺎﯼ ﺭﻓﺘﻦ ﻧﯿﺴﺖ
ﺍﯾﻦ ﻗﺴﻤﺖ ﻭ ، ﺭﺍﻧﻨﺪﻩ ﯼ ﻣﻮﻧﺪﻩ ، ﺑﯽ ﺗﺎﯾﺮ ِ ﺯﺍﭘﺎﺱ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻪ
….
ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯼ، ﺣﺘﯽ ﺍﮔﻪ ﺑﺎﺷﯽ، ﺗﻘﺪﯾﺮ ﻣﻦ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﻧﻪ
ذهن خیابون رفتنت رو از عطر گلای یاس ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻪ

۶۳۷
۲۵

درباره‌ی شبنم باقری

فال تمام شهر را در قهوه می بینم/ فنجان من اندازه ی تهران عطش دارد/ تصویر این دنیا درون ذهن من حک شد/ با هم بگویید سیب ، چشم‌من فلش دارد
عضویت