آخر امسال

از دست دادن یک عزیز در آخر سال 92 باعث شد تا این ترانه رو بگم

آخر امسالم واسم چقدر تلخ شد
با رفتنت روزام غرق یه ماتم شد
با رفتنت دنیام بی رنگه بی رنگه
انگاری صد ساله ام ، جسمم پر از درده
صدای تو هرروز تو خونه می پیچه
این خونه بی خندت واسۀ من هیچه
هر روز تو هر گوشه جسمت رو میبینم
با یگ نگاه خیس پیش تو می شینم
امسال من بی تو پایان نمی گیره
هیچ چیز تو این قلبم جا تو نمی گیره
کنار این هفت سین یک قاب عکس جاته
دعای من الان ، خواب دیدن چشماته

۵۱۲
۱۷

درباره‌ی پژمان پنجائی

دلتنگی های ِ آدمی را باز ترانه ای میخواند رویاهایش را آسمان پر ستاره نادیده می گیرد و هر دانه ی ِ برفی به اشکی نریخته میماند
عضویت