دوباره از سَرِ خط

منُ بی خودت نگا ڪن
یه خیابونمُ خلوت
که داره میگذره از جون

دستم از دست تو خالی
پُرِ پرسه های دائم
توی ڪوچه
زیر بارون

 

تازه اول مسیرِ
نرو از کوچه ی بن بست
که نمی رسه به جایی

همه ی امیدم اینه
ببینم تو رو که داری
برمی گردی و میایی

 

 

 

پنجره ها رو وا ڪن
به چشم ڪوچه نگا ڪن
بذار هوااات عوض بِشِه


‌بگو دنیا دو روزه
بذار ڪه غم، مترسڪِ
بدون قصد و غرض بشه

 

هوایِ کوچه باز پسِ
خاطره مو نفس بکش
تا دلِ خونه وا بشه

 

چترتو با خودت بیار
شاید کنار تو دلم
شونه به شونه جا بشه

نگاه من و تو
نباید ڪه از هم
جدا بمونه باز

 

باید از اون ڪوچه
همه چی از اول
دوباره بشه آغاز

 

 

میشه ولی باید
بنویسیم عشقُ
دوباره از سر خط

باید ڪه بخونیم
نگاهِ همو ما
با عشقُ با لذت

 

 

دستاتو از غم جدا کن
گذشته ها رو رها کن
که حال خونه بد نشه

یه کاری کن که پنجره
بخاطرِ نگاه تو
اسیرِ حبس ابد نشه

 

هوایِ کوچه باز پسِ
خاطره مو نفس بکش
تا دلِ خونه وا بشه

 

چترتو با خودت بیار
شاید کنار تو دلم
شونه به شونه جا بشه

 

 

 

 

بیا و دوباره
شبُ با نگاهت
یه روزِ روشن کن

 

اون لباسِ ماهُ
بخاطر چشمام
نیمه های شب تن کن

 

۲(کوچه یعنی با من
خونه یعنی با تو
جدایی دلگیرِ

پنجره دلش از
منظره ی بی تو
همیشه می گیره)

 

نگاه من و تو
نباید ڪه از هم
جدا بمونه باز

 

باید از اون ڪوچه
همه چی از اول
دوباره بشه آغاز

 

۱۵۶