رفتی

بی مدارا با من. تا کجاها رفتی
توی رو یا بودم. بی محابا رفتی

رفتنت سهمم بود. سهممو پس دادی
من گلی پژمرده. تو پری توو بادی

نگام پشت سرت مرد
تنم موجای هم آغوشِ با صخره داره

تب سرخت کجا رفت
که دنبالش قدم هاتم بد بی قراره

درد من دوری بود. با صبوری رفتی
خلسه از تو جا موند. مثل نوری رفتی

رفتنت پا برجاست. ممکنی نا ممکن
ختم رویا سخته. مثل دردی مزمن

#مینا_مهدی_هداوند. #نامی

۱۸۶
۴
۱