رفتی

بی مدارا با من. تا کجاها رفتی
توی رویا بودم. بی محابا رفتی

رفتنت سهمم بود. سهممو پس دادی
من گلی پژمرده. تو پری توو بادی

نگام پشت سرت مرد
چشام موج هم آغوشِی با هر صخره دارن

تب سرخت کجا رفت
که دنبالش قدم هاتم سراسر بی قرارن

درد من دوری بود. راه دوری رفتی
خلسه از تو جا موند. مثل نوری رفتی

رفتنت پا برجاست. ممکنی نا ممکن
ختم رویا سخته. مثل دردی مزمن

#مینا_مهدی_هداوند. #نامی

۳۹۴
۱۲
۲