علی پاداش(بها)

یه حس تازه

شب بارون و تگرگه شب باریدنِ ِمرگه

یه ورق، یه حس تازه

یه قلم، که واژه سازه

غم و اندوه و یه خونه

سرِ یه شب درازه

 

یه نفر، یه مردِ خسته

که دلش، صد بار شکسته

دمِ یه پنجره ی باز

توی تاریکی نشسته

 

کنجِ دنجِ یه اتاقه

یه دری که رو به باغه

غم و غصه ش روی کاغذ

زیرِ نورِ یه چراغه

 

شب بارون و تگرگه

شبِ باریدنِ مرگه

روی هر شاخه شکسته

پُره از گریه ی مرگه

 

شب فریاده یه مرده

که رو دوشش باره درده

شب تاریک و برهنه

که تو قلبش، رخنه کرده

 

یه سکوت بی اراده

یه توهّم از یه جاده

و یه مرگ بی هیاهو

تو فضای خیلی ساده

 

یه ورق، یه حس تازه

یه قلم که واژه سازه

غم و اندوه و یه خونه

سرِ یه شب درازه

 

#علی_پاداش

 

 

۱۷۵
۷
۱