شبِ عقــــد

درســت در مقابـــــلـــم
به عقـــدنـــامـــه طی شــــدی
مرا شکســتـــی و خــودت
به اشـــکِ مـــن قـوی شــــدی

میانِ بهـــتِ کـل زدن
قـــواره ی کــفــن شـــدم
که هدیـــه ی تولــــــدم
شبیـــه ِ پیــرِ زن شـــــدم

فشـــار هـــای گــونـــه ام
کـه اشــک می شــدنــــد هی
سقـــوط بیــنِ عــدّه ای
کــه دســت می زدنــــد هـــی

ومـــن کــه مــات و بی رمـــق
به جمــع خیــره می شـــــوم
سکـــوتِ بی توان شـــده
شبیــــهِ بیـــوه می شــــــوم

قمـــارِ وعــده ای شــــدم
که قفـــل مــانـــده در گلــــو
تفـــاوتی نمــی کنــــــد
مُمــارســـت به آرزو

دوبــاره پشـــتِ صنـــدلی
کمـــی نگــــاه می کنـــــم
تو صاحـــب کســـی و مــــن
کمــــی گنــــاه می کنـــــم

به چشم هـــای ملتمــــس
شبیـــهِ سرخــیِ غمــــــم
و مـــادرم کـــه گفــتــه از
کنــارِ او جلــــو نــَرَم

همین کــه حالِ مســت را
به آب وقنـــــد سـر کنــــی
و بعـــد با خیالِ خوش
به عقــدِ خـــود خبر کنــــی

و مــن کـــه مثلِ سنـــگِ تـــر
میانِ در لگـــــد شــــــدم
تمام ِ بعد ِ عقــــد هــــم
سکـــوت را بلــــد شـــــدم

۳۴۵
۶